3 απίστευτα μυστικά των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων

Κάθε τέσσερα χρόνια, όλος ο κόσμος παρακολουθεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όταν περπατάτε στα ερείπια της Αρχαίας Ολυμπίας, πατάτε στο ίδιο ακριβώς χώμα όπου ξεκίνησαν όλα, το 776 π.Χ.

Οι πέτρινες πινακίδες του χώρου σάς δίνουν χρονολογίες και αρχιτεκτονικούς όρους, όμως η πραγματική μαγεία της Ολυμπίας βρίσκεται στα ανθρώπινα δράματα, στα σκάνδαλα και στα τεχνικά θαύματα πίσω από τους Αγώνες. Ακολουθούν τρεις από τις αγαπημένες μας ιστορίες από τον ξεναγό ήχου του Olympia Back in Time, που πάντα αφήνουν τους επισκέπτες άφωνους.

1. Το γιγάντιο παζλ: πώς φτιάχτηκε στην πραγματικότητα το άγαλμα του Δία

Με ύψος πάνω από 12 μέτρα, το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία ήταν ένα από τα Επτά Θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ήταν τόσο τεράστιο, που αν ο Δίας σηκωνόταν όρθιος, το κεφάλι του θα τρυπούσε τη στέγη του ναού.

Να όμως τι εκπλήσσει τους περισσότερους επισκέπτες: ο μεγάλος γλύπτης Φειδίας δεν έφτιαξε το άγαλμα μέσα στον ναό του Δία. Έχτισε ένα ξεχωριστό εργαστήριο, λίγο έξω από τον ιερό περίβολο, με ακριβώς τις ίδιες διαστάσεις και τον ίδιο φωτισμό με το εσωτερικό του ναού. Μόλις ολοκληρώθηκε το τεράστιο άγαλμα στο εργαστήριο, οι τεχνίτες το αποσυναρμολόγησαν κομμάτι κομμάτι, μετέφεραν τα χρυσά και ελεφάντινα μέρη μέσα από το ιερό και ξανασυναρμολόγησαν ολόκληρο τον κολοσσό μέσα στον ναό του Δία! Σήμερα, το να στέκεστε μπροστά στο εργαστήριο του Φειδία, που σώζεται ακόμα, και να βλέπετε το πραγματικό μέγεθος του αγάλματος του Δία σε 3D μέσα από τα γυαλιά VR είναι η νούμερο ένα στιγμή «ουάου» για τους επισκέπτες.

2. Ο «δρόμος της ντροπής»: πώς όσοι έκλεβαν πλήρωναν οι ίδιοι τον διασυρμό τους

Μας αρέσει να φανταζόμαστε τους αρχαίους αθλητές ως ευγενείς ήρωες που αγωνίζονταν μόνο για ένα στεφάνι ελιάς, όμως η ανθρώπινη φύση δεν έχει αλλάξει πολύ μέσα σε 2.500 χρόνια. Δωροδοκίες και παραβάσεις των κανόνων υπήρχαν, και όταν ένας αθλητής πιανόταν, η ντροπή ήταν η μεγαλύτερη δυνατή.

Αντί απλώς να αποκλείουν τον παραβάτη, οι Ελλανοδίκες τον χτυπούσαν εκεί που πονούσε περισσότερο: στην τσέπη και στο φιλότιμο. Όσοι πιάνονταν να κλέβουν υποχρεώνονταν να πληρώσουν από τη δική τους τσέπη χάλκινα αγάλματα του Δία, τους λεγόμενους Ζάνες. Τα αγάλματα αυτά στήνονταν κατά μήκος του πέτρινου τοίχου, ακριβώς έξω από τη θολωτή είσοδο του σταδίου, την Κρυπτή. Στα βάθρα τους χαράσσονταν το όνομα του παραβάτη, το όνομα του πατέρα του και η πόλη του, για να θυμίζουν σε κάθε αθλητή που έβγαινε στον στίβο ότι η νίκη κερδίζεται με γρήγορα πόδια και ποτέ με χρήματα.

3. Το «παραθυράκι» που έκανε μια πριγκίπισσα της Σπάρτης την πρώτη γυναίκα Ολυμπιονίκη

Στην Αρχαία Ολυμπία οι κανόνες για τις γυναίκες ήταν αυστηροί: οι παντρεμένες γυναίκες απαγορευόταν αυστηρά να αγωνιστούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ακόμα και να τους παρακολουθήσουν.

Κι όμως, το 396 π.Χ., μια γυναίκα από τη βασιλική οικογένεια της Σπάρτης, η Κυνίσκα, βρήκε ένα έξυπνο νομικό παραθυράκι. Στην περίφημη αρματοδρομία με τέσσερα άλογα (το τέθριππο), το ολυμπιακό στεφάνι δεν το έπαιρνε ο ηνίοχος που κρατούσε τα γκέμια, αλλά ο ιδιοκτήτης και εκτροφέας των αλόγων, που δεν χρειαζόταν καν να βρίσκεται στο στάδιο! Η Κυνίσκα εξέθρεψε και εκπαίδευσε ένα ακατανίκητο τέθριππο, το δήλωσε στους Αγώνες και νίκησε δύο φορές (το 396 και το 392 π.Χ.), γράφοντας το όνομά της στην ιστορία ως η πρώτη γυναίκα που κέρδισε ολυμπιακή νίκη.